Diabelnie dobry rocznik

Poranek, który ma smak życia

Każdy poranek zaczynam tym samym rytuałem. Wstaję, idę do kuchni i przygotowuję sobie kawę. Taką, którą lubię. Zapach świeżo zmielonej kawy wypełnia kuchnię, powoli rozwija się w przestrzeni, a ja na chwilę się zatrzymuję. Trzymam kubek w dłoni, opieram się o blat i po prostu jestem. Ten moment jest zwyczajny i jednocześnie całkowicie zasadniczy. To cichy początek dnia.
Pewnego razu powiedziałam sobie, że jestem już wystarczająco dorosła, by pić złą kawę, i na urodziny kupiłam sobie ekspres kolbowy. Prezent dla samej siebie. Decyzja, że jakości już sobie nie będę odmawiać.

Życie smakuje według tego, co pozwolę do niego nalać

Długo żyłam w trybie „potem”. Gdy będzie więcej czasu, gdy będzie spokój, gdy rzeczy będą zrobione. Tymczasem życie biegło, a ja raczej je organizowałam, niż przeżywałam. Wszystko działało, wszystko miało sens, ale brakowało mi w tym przeżycia.  
Dziś odbieram to inaczej. Tak jak rano przygotowuję kawę dokładnie według swojego smaku, świadomie układam też dzień. Wybieram, czemu dam energię, kogo do siebie puszczę i czym ten dzień napełnię, i jak się do siebie odnoszę, i jak o sobie mówię. Czasem do zmiany wystarczy niewiele. Przestałam czekać na „właściwy moment” i zaczęłam go tworzyć i żyć ze świadomością, że zasługuję na to, co najlepsze.. 

Tańczę według tego, jaka muzyka akurat gra

Tak jak wybieram, co nalewam do życia, przychodzą też chwile, gdy nie jest to całkowicie według mojego smaku. Każdy dzień ma inną energię. Inny smak, inny rytm.
Tańczę według tego, jaka muzyka akurat gra. Czasem mam siłę iść do przodu, kiedy indziej naturalnie cofam się bardziej do siebie. Stopniowo nauczyłam się wyczuwać też rytm swojego ciała. Cykl, fazę, w której się znajduję, i to, co w danym momencie naturalnie mi idzie albo wręcz przeciwnie nie idzie. Przestałam zmuszać się do wydajności w chwilach, gdy moje ciało potrzebuje spokoju, i wręcz przeciwnie wykorzystuję energię, gdy przychodzi.
Moja młodość była żarliwa, pełna siły i pragnienia, by być widzianą. Prawdziwa pokora wobec samej siebie przyszła dopiero z wiekiem. Podobnie jak zdolność znać swoją wartość i stać za nią. Nagle wiesz, co ci pasuje, czego już nie chcesz i co oraz kogo do swojego życia wpuścisz.

W spokoju żyje mi się lepiej

Jedna rzecz stoi dla mnie ponad wszystkim. Spokój. Odbieram go jako podstawową potrzebę, która trzyma wszystko inne razem. Gdy go mam, decyduję się inaczej, reaguję inaczej, żyję inaczej. 
Gdy go stracę, bardzo szybko poznaję, jak to mnie ciągnie z powrotem. Do presji, do wydajności, na stare tory. Właśnie dlatego wracam do spokoju świadomie. Każdego dnia. W małych rzeczach. W tym porannym kubku kawy, w krótkim zatrzymaniu w ciągu dnia, we wdechu.

Gdy jestem w spokoju, życia delektuję się zupełnie inaczej.

Życie według mojego smaku

Są roczniki, które potrzebują czasu. Nie przyspieszysz ich, nie zagadasz. Albo dojrzeją, albo nie. A gdy dojrzeją, poznasz to od razu. Mają głębię, spokój, charakter. Nie narzucają się, nie muszą zwracać na siebie uwagi.
Dokładnie tak czuję się dziś także ja. Wiem, jaki smak ma moje życie. Wiem, kiedy jest pełne, kiedy delikatne, kiedy potrzebuje spokoju, a kiedy siły. Już nie porównuję go z nikim innym. Nie potrzebuję, by było takie samo każdego dnia. Właśnie ta zmienność nadaje mu wartość.

Jestem diabelnie dobrym rocznikiem i życia naprawdę zaczynam się cieszyć.

Wyzwanie

Spokój należy do każdego z nas. Da się go pielęgnować, uczyć i stopniowo pogłębiać. Zaczyna się od drobiazgów, które świadomie sobie pozwolimy.
Spróbuj znaleźć swój rytuał. Chwilę, która będzie tylko twoja. Wyczuwaj ją, przeżyj ją, wróć do niej. Stopniowo przekonasz się, że nie chodzi o więcej czasu, lecz o inny sposób, w jaki go żyjesz.
Gdy nie wiesz, od czego zacząć, w Calmory znajdziesz proste kroki, które nauczą cię spokoju.
Znajdziesz w niej wyzwania dnia, techniki SOS, medytacje, ćwiczenia oddechowe, muzykę, dźwięki przyrody, afirmacje, bajki i opowieści na sen i wiele więcej.

Spokoju można się nauczyć. Krok po kroku.