Jazda moim pociągiem: O filtrach, maskach i spokoju, który znalazłam w sobie

Superbohaterka na autopilocie

Każdego ranka jest dla mnie to samo. Budzik bezlitośnie tnie ciszę, kawa, szybka kontrola kanapek i ten niekończący się wewnętrzny monolog: „Dziś to dasz. Będziesz silna, zarobisz pieniądze, ogarniesz zadania i przede wszystkim się nie załamiesz.” Jestem superbohaterką w dresach, która musiała nauczyć się być wszystkim – tatą, mamą, żywicielem i pocieszycielem. Od lat jadę na wynik, na autopilocie, żeby wszystko działało. Ale potem przychodzi wieczór, dzieci wreszcie zasną i w ciszy salonu odzywa się ta druga część mojego ja. Ta, która już nie chce być tylko „maszyną wydajności”. Ta, która pragnie partnera, mężczyzny, przed którym mogłaby zdjąć ten ciężki plecak z ramion, bez konieczności o to błagać.

Targowisko doskonałości kontra cenny oryginał

To pragnienie czasem zawodzi mnie w świat portali randkowych, który jednak surowo uczy mnie, że randkowanie jest dziś raczej jak sklep internetowy. Przerzucam ludzi jak w katalogu i czuję, jak dzisiejszy czas stara się ze mnie zrobić tylko pozycję na półce. Wszędzie presja na urodę, doskonałość zdjęć i iluzję bezproblemowego życia. Jeśli mam kilogramy za dużo, które dla mnie są dowodem, że dałam życie, albo blizny na duszy, algorytm odsuwa mnie na drugi tor.

Jestem już jednak dużą dziewczynką i wiem, że nie zamierzam wciskać się na półkę z towarem promocyjnym, tylko po to, by komuś spodobać się od pierwszego wejrzenia.

Jestem cenna, oryginalna, piękna, nieokiełznana, pełna pasji i mam co zaoferować tylko temu, kto nie boi się głębi.

Maski, męskość i lustra

Często na portalach randkowych trafiam na „złamanych mężczyzn”, których własna zamkniętość i niepewność odbija się w ich kurczowej męskości. Maskują swoją zranioność pozą „alfa samców”, ale wewnątrz to mali chłopcy, którzy boją się wszystkiego, czego nie da się wyłączyć przyciskiem albo co wymaga prawdziwości. Ich wewnętrzna pustka odbija się potem w tym, jak patrzą na kobiety – często tylko jako na narzędzie przyjemności, jako pozycję, która nie może komplikować ich „bezproblemowego” świata. To smutna gra o dominację, która w istocie zasłania niezdolność stanąć przed kobietą równo.

Jednocześnie jednak czuję, że chodzi też o lustro tego, co w stronę mężczyzn wysyłam. Wiem, że jeśli będę zachowywać się tanio, nie mogę dziwić się, że przyciągam mężczyzn, którzy chcą tylko seksu i prostoty.

Od zranionej dziewczynki do świadomej kobiety

Uświadamiam sobie więc coraz bardziej, że moja wartość zaczyna się właśnie od tego, jak szanuję samą siebie i jak do mężczyzn podchodzę. Choć ich role w społeczeństwie drastycznie się zmieniły, ja ich głęboko szanuję i podziwiam. Wiem, jak bardzo są w moim życiu ważni. Wierzę, że kto jest na portalu randkowym i myśli to naprawdę serio, przechodzi surowy trening duszy i wewnętrzne oczyszczenie.

Czasem czuję w sobie jeszcze tę zranioną małą dziewczynkę, która dla swojego taty zawsze była dopiero „tą drugą”, która pragnie być widziana i potrzebuje pochwały... Dziś jednak jestem niemal uzdrowiona, bo czuję, że już nie potrzebuję nikogo prosić o uwagę. Umiem powiedzieć jasne „nie”, kiedykolwiek czuję, że miałabym się usprawiedliwiać albo udowadniać swoją wartość i nie mogłabym przed mężczyzną stać równo. Nauczyło mnie to, że nie potrzebuję być w związku za wszelką cenę. Bo ta cena to moje życie.
Inspiracją nie są dla mnie tylko filmy, lecz przede wszystkim moi przyjaciele w głębokich, dojrzałych i prawdziwych związkach, którzy chcą razem rosnąć, a nie tylko obok siebie przetrwać.

Czarodziejka, Wiedźma i wewnętrzna prawda

Do postrzegania świata randkowania wchodzi ponadto moja kobieca zmienność, którą nowoczesny świat tak chętnie pomija. Czuję tę ogromną siłę tanich gestów i słów, które chcę słyszeć, kiedy jestem w okresie owulacji. Wtedy moje ciało i hormony, które są jak na huśtawce, podświadomie szukają tych drapieżników pełnych wyniku. Potem jednak przychodzi moja przedmiesiączkowa faza Czarodziejki. Maski spadają, głębia staje się koniecznością i wołam o prawdziwość. W tej fazie często na portalach randkowych odpuszczam, bo tej powierzchowności świata online po prostu nie uniosę.
Wiem też, że kiedyś przyjdzie faza Wiedźmy, kiedy ta prawda i głębia staną się moją trwałą częścią. Menopauza nie jest dla mnie końcem, lecz przejściem ku absolutnej wolności bycia sobą niezależnie od “półek z towarem promocyjnym”.

Moje życie jest jak podróż pociągiem, nie witryna

Moje życie nie jest jednak nieruchomym zdjęciem na Instagramie. To jazda pociągiem. Mój skład sapie krajobrazem, czasem przejeżdża ciemnymi tunelami, kiedy indziej wygrzewa się na słońcu. Ludzie na przystankach wsiadają i wysiadają. Niektórzy jadą tylko jedną stację, narobią w przedziale bałaganu i znikną. Inni dzielą ze mną kanapkę, ale na najbliższym odgałęzieniu uciekną, bo moje tempo jest dla nich za szybkie albo za wolne, a moja głębia za straszna. A potem są ci, o których wierzę, że usiądą w przedziale i powiedzą: „Dzień dobry, pojadę z wami aż na stację końcową.”
Wierzę, że istnieje mężczyzna, który nie przestraszy się moich łez, moich kilogramów za dużo ani mojej siły. Mężczyzna, który zrozumie, że moja siła nie jest zagrożeniem, lecz dopełnieniem jego własnej integralności. Mężczyzna, u którego znajdę bezpieczeństwo i mocne ramiona i usłyszę to proste: „Jak ci dziś minęło? Bardzo ci to pasuje. Jestem tu dla ciebie. Szanuję cię.”

Spokój zaczyna się w moim przedziale

Nawet jeśli sieci społecznościowe chcą ze mnie zrobić tylko „masę”, moja ludzka wartość jest w głębi moich relacji. Ten największy spokój, kiedy akurat w moim przedziale nie siedzi żaden superbohater w bokserkach, który by mnie objął, muszę znaleźć ja sama w sobie. Już wiem, że mój spokój jest w moim oddechu, w moich krokach i w odwadze się zatrzymać.
Mój pociąg jedzie dalej i już wiem, jaką wartość ma spokój dla mnie, dla moich dzieci i dla tych kilku osób, które kupiły do mojego pociągu bilet aż na stację końcową.

Jeśli rozpoznajesz się w mojej historii, może pomoże ci to, co wraca siłę mnie, kiedy gubię się w tym online szumie i hormonalnej karuzeli. Pamiętaj: Jesteś cennym oryginałem. Spokój, którego szukasz, zaczyna się u ciebie. A twój współpasażer? Ten może już teraz stoi na jakimś peronie i wypatruje właśnie takiego pociągu, jak twój.

Jak znaleźć swój wewnętrzny spokój z Calmory

1. Świadomy ruch (Chód): Wyjdź na zewnątrz. Wystarczy 15 minut. Poczuj rytm swoich kroków. Chód czyści głowę i uspokaja układ nerwowy bardziej niż jakakolwiek aplikacja. To czas, kiedy jesteś tylko ty i twoja droga.
2. Praca z oddechem: Kiedy czujesz, że „nie ogarniasz” trudnej fazy Czarodziejki, zatrzymaj się. Kilka głębokich wdechów i wydechów potrafi natychmiast przełączyć twoje ciało z trybu przetrwania w tryb spokoju. Oddech jest twoją kotwicą.
3. Szukanie głębi w ciszy: Artykuły na blogu Calmory przypomną ci, że twoje uczucia są w porządku i że nie jesteś w tym sama. Kiedy potrzebujesz prawdziwego wyciszenia, puść sobie którąś z medytacji relaksacyjnych, muzykę albo dźwięki natury w aplikacji Calmory. Pomogą ci znaleźć stabilność w sobie, nawet jeśli w przedziale akurat nikt nie siedzi.
4. Ludzki uścisk: Nie zapominaj o sile prawdziwego kontaktu. Przytul swoje dzieci, swoich przyjaciół, albo po prostu samą siebie. Życzliwość do siebie jest pierwszym krokiem do uzdrowienia.

Najważniejsza relacja w życiu jest ta, którą masz sama ze sobą. I wierz, że spokoju można się nauczyć... krok za krokiem.