Między miłością a uzależnieniem: Kiedy boli więcej, niż daje

Kiedy związek już nie jest miłością, ale więzią, która niszczy

Siedzę naprzeciw niej, już po raz kolejny w tym miesiącu. Ma zmęczone oczy, pochyloną głowę i łzy na krawędzi. „Tony, ja bez niego nie mogę być,” szepcze. A ja znam ją tak dobrze, że wiem, jak głęboko w sobie walczy.

„Ale czy nie widzisz, że cię to niszczy?” odpowiem cicho. „To już nie jest miłość. To jest choroba, uzależnienie.”

Moja kumpela traci samą siebie. Już nie śmieje się jak dawniej, przestała chodzić na lekcje jogi, nie widziała się miesiącami ze swoją rodziną. We wszystkim myśli tylko o nim. „Kiedy do niego zadzwonię i nie odbierze, mam poczucie, że zwariuję,” zwierza się.

A ja ją rozumiem. Bo, ręka na sercu, która z nas czuła się kiedyś tak samo?

W pułapce

Wiem, jakie to jest. Sama kiedyś miałam związek, kiedy za miłość uważałam wszystko, i to nawet ból. Chciałam być „wystarczająco dobra”. A nawet jeśli ten związek mnie niszczył, trzymałam się go, bo nie umiałam wyobrazić sobie, że byłabym sama.

Myślałam sobie, że bez niego nie jestem nikt. Dokładnie to, co dziś widzę u swojej kumpeli. Ten ból, który przychodzi, kiedy poświęcamy się więcej, niż jest zdrowe.

Nie zawsze mówię jej, co chciałaby usłyszeć. Ale mówię to, co chyba potrzebowałabym usłyszeć ja, gdybym była na jej miejscu. „Myślisz, że to jeszcze jest miłość?”
Tylko jej przypominam, że czasem możemy zgubić się w tym, ile dajemy i ile oczekujemy. I że nie ma nic złego w tym chcieć chronić samą siebie, nawet jeśli to czasem boli.

Kiedy miłość pali jak trucizna

Zostawać w związku, który nas wysysa, jest jak powoli zbierać oddech. Ciało i dusza ze sobą komunikują, a kiedy zbyt długo zaprzeczamy własnemu bólowi, jedno z nich powie to za nas na głos. Zmęczeniem, lękiem, smutkiem,… aż nagle stwierdzimy, że zgubiliśmy się.

Kiedy z kumpelą rozmawiam, nie mówię, że odejść jest łatwo. Ale wierzę, że czasem to jedyny sposób, jak się uratować. 

Wiem, że każdy z nas ma inną historię i jak trudno przyznać sobie, że coś się kończy, nawet jeśli wciąż mamy nadzieję. Ale mówię jej i może i wam, kto to czyta:

„Czasem odwagą nie jest wytrzymać, ale znaleźć siłę odejść, kiedy serce i dusza wołają o pomoc.”

Czasem pomaga znaleźć inspirację w historiach innych, i dlatego polecam:

Narcissus – film, który otworzył mi oczy na to, jak ważne jest mieć własne granice.
Książki Simony Monyovej – wspomnienie o autorce, jak daleko może dojść niewidzialna przemoc

A kiedy jest najgorzej, często powtarzam sobie też te zdania, które pomagają mi nie wpadać w beznadzieję:

„Mam prawo powiedzieć NIE."
„Moja wartość nie zależy od tego, czy jestem w związku.”
„Zdrowa miłość nie zmusza mnie tracić samej siebie.”
„Siła i spokój zaczynają się wewnątrz mnie."
 

Może właśnie teraz czytasz te linijki i coś ci w sercu rezonuje. Może już przez to przeszłaś. Może przeżywasz to właśnie teraz, albo masz kogoś bliskiego, kto podobną historię żyje.

Chciałabym ci powiedzieć jedno: „Nie jesteś w tym sama!”

Toksyczny związek jest jak powolny ogień, który pali cię od środka. Czasem nie widzimy go od razu, bo przyzwyczajamy się do ciepła. Ale wcześniej czy później czujemy, że to nie jest miłość, która nas wzmacnia, ale która nas spala.

I tak chcę ci tylko cicho przypomnieć:
 

"Nie zostawiaj swojej duszy, żeby słabła. Miłość powinna być miejscem, gdzie rośniesz, a nie miejscem, gdzie się gubisz."